poem

บินตากฟ้ามาเต็มแดดแต่เดือนดับ จึงสูรลับขยับบินคืนถิ่นฐาน วิรุณหยาดวาตเวียนเปลี่ยนตามกาล วายุหาญเวหนห้าวยิ่งกร้าวลม   วันและวารผ่านเคลื่อนอยู่เลื่อนล่อง โพยมหมองเมฆีมิดจิตขื่นขม ตราบภพนี้มีบุปผาพารื่นรมย์ จงชื่นชมจงตื่นรู้อยู่สมดุล